...نه به انتظار یاری، نه ز یار انتظاری...
من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی آبی
ولی با ذلت و خواری پی شبنم نمی گردم
پاییز تو راهه و شاید بشه گفت یک دنیا دلتنگی و مرور خاطرات تلخ رو با خودش قراره بیاره...
البته به شرایطت بستگی داره
اگر کنارت باشه، باهاش روی خش خش برگ های زرد راه میری و خاطراتی تکرار نشدنی و عاشقانه ثبت میکنی
اما اگر کنارت نباشه، با کوله باری از دلتنگی و تنهایی قدم میزنی و روزایی که باهاش روی تک تک این برگ ها و خیابونا خاطره ساختی از جلوی چشمت رد میشن و تورو میبرن به روزهایی که هنوز عاشق هم بودید...
از حق نگذریم، پاییز واسه عاشقاست
یادمه دو سه سال پیش بود، جفتمون اون دوران بچه بودیم ولی رویاهامون بچگانه نبود، عاشقانه بود
یه شب بهم پیام داد گفت لطفا فردا هرچه زودتر بیا سره قرار یه کار واجبی دارم حتما باید ببینمت
ذوق زده بودم و با کلی شوق و اشتیاق و عجله فرداش خودمو رسوندم به همون پارکی که همیشه قرار میزاشتیم
وقتی رسیدم، دیدم قیافش درهمه و برهمه،
نمیدونم چرا همونجا به دلم بد افتاد و فهمیدم میخواد چی بگه
کلی مقدمه چینی کرد، و درنهایت همونیو که گفت فکرشو میکردم
گفت:لطفا بیا همدیگه رو فراموش کنیم...
یادمه اون شب فکر میکردم بدون اون دیگه میمیرم
ولی بعد دو سه سال فهمیدم
هیچکس بعد از رفتن هیچکس نَمُرده، ولی خیلیا بعد از رفتن خیلیا افسرده شدن، غمگین شدن، نابود شدن، تنها شدن، بی اعتماد به همه چیز و همه کس شدن، و دیگه هیچوقت زندگی نکردن...