...نه به انتظار یاری، نه ز یار انتظاری...
من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی آبی
ولی با ذلت و خواری پی شبنم نمی گردم
سلسله ی موی کسی
هرگز ندانستیم این کِی ها که میگویند چه زمانی است!؟
هرگز ندانستیم که این کَس ها چه کسانی هستند؟
و هرگز نشد که بشه
خیلی کردیم ولی نشد
شدنی نبود (به آب و آتیش زدیم ولی نشد که نشد)
ای یار غلط کردی با یار دگر رفتی. از کار خود افتادی در کار دگر رفتی
این بار که ذهن تو، سوی او هوس دارد
هرگونه که میخواهی ، تَرکَم تو بُکُن کم کم
با هرکه، که میخواهی، بعد از دلِ من خوش باش
در خلوت و تنهایی بر فکر خودت هم باش
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
من کیم، خطّی گران کز روزگار باستان در کف خط ناشناسان یادگار افتاده ام من سنا نسل همایم گر چه با جغدان شوم اندر این ویرانسرا ناچار یار افتاده ام
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
و همان شاعرِ تنها که ضَریر و کور است
و همان زائر تنها که شدیدا دور است
و دلی که از سخن گفتنِ خود معزور است
و مسیر حرکت از دل تو معبور است
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
این همه شعر و غزل، متن و ادب با دل نثارت کرده ام
این همه توصیفِ دل از غم برایت کرده ام