...نه به انتظار یاری، نه ز یار انتظاری...
من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی آبی
ولی با ذلت و خواری پی شبنم نمی گردم
شاعر میگه که : ط نباشی من به این حالِ بد عادت دارم
خب درست هم میگه
گاهی اوقات ما دیگه به ناراحت بودن عادت میکنیم
مثل کشوری که روزای اول جنگ، مَردُمِش استرس و ناراحتی دارن، ولی بعد از گذشت 4سال دیگه از صدای بمباران و موشک نمیترسن و با خودشون میگن فوقش اینه که میمیریم :)
مثل فرد زندانی که روزِ اول خواب به چشماش نمیاد، حاضره زمین و زمان رو به هم بریزه تا از اون خراب شده بیرون بیاد ولی بعد از گذشت چند سال جوری عادت میکنه، که حتی بگن فردا حُکمِ اعدامت میاد، بیقراری نمیکنه، فقط اشهدش رو میخونه
یا مثلا شلاقی که 10تای اولش خیلی درد داره ولی از یه جایی به بعد بی حس میشی، عادت میکنی به شلاق! 😅
اگر بخوام از نوع عادت کردنامون بگم واقعا توی صفحه جا نمیشه، حتی همینقدرش رو هم نمیدونم کسی جز من اصلا حوصله میکنه بخونه؟ یا دارم برای خودم مینویسم؟!
خلاصه باید بگم که بشریت عادت میکنه به همه چی، و این بدترین اتفاق ممکنه، سعی کنید به هیچ اتفاق بدی عادت نکنید، درستش کنید! بهش عادت نکنید! درستش کنید حلش کنید!
اگرم حل شدنی نبود ازش بگذرید و بهش فکر نکنید، اما داخلش نمونید و بهش عادت نکنید...